راهکار پیشنهادی برای برونرفت از بحران اتمی ایرانکریستف برترام
foroneiran.com | Sat, 31.05.2008, 7:06
برگردان آزاد: فاطمه نیکو مقاله "تحریمها بهمثابه نماد درماندگی غرب" به قلم کریستف برترام در شماره ۱۱۷ روزنامه کلنر اشتادت انتسایگر منتشر شده است. نویسنده این مقاله را با بیان این واقعیت آغاز میکند که در اوایل ماه ژوئن بار دیگر از دولتمردان جمهوری اسلامی ایران درخواست خواهد شد به امر غنی سازی اورانیوم خاتمه دهند. در صورت سرپیچی ایران از این درخواست، تحریمهای جدیدی توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه آن کشور تصویب خواهد شد. نویسنده مقاله با اشاره به این واقعیت بر این نکته تاکید میورزد که احتمال وادار ساختن ایران به توقف غنیسازی اورانیوم دور از انتظار است و به این دلیل وقت آن فرا رسیده است که جهان غرب به جای سیاست تهدید و تحریمهای بینتیجه و متعدد، در استراتژی خود در مقابل ایران تجدید نظر به عمل آورد. کریستف برترام چنین مینویسد: "عزیمتگاه این تجدید نظر باید شناخت این موضوع باشد که پس از شش سال هنوز برنامه غنیسازی اورانیوم در ایران متوقف نشده است. حتی این فشارهای بینالمللی موجب تسریع و شتاب گرفتن اجرای این برنامه شده است." برترام در ادامه مقاله خود مینویسد که تداوم سیاست پافشاری غرب میتواند در فرجامین نگاه به دو نتیجه منتهی شود. این سیاست از یکسو موجب تقویت طرفداران ساخت سلاح اتمی در ایران میشود، آنهم در منطقهای که به لحاظ امنیتی و رفاهی از اهمیت قابل ملاحظه برای غرب برخوردار است، و از دگرسو ایران را بدل به دشمن سرسخت غرب خواهد کرد. به اعتقاد کریستف برترام، سیاست غرب در قبال برنامه اتمی ایران به یک بن بست خطرناک رسیده است. وی دولتهای غربی را به تجدید نظر در راهکار خود در قبال جمهوری اسلامی ایران فرا میخواند. کریستف برترام برای راهکار برونرفت از بنبست کنونی در برخورد با مناقشه اتمی ایران پنج محور قائل میشود. "اول: به فاکتها و واقعیتها تکیه کنید و نه به گمانهزنیها!" برترام بر این نکته تاکید میورزد که در شرایط کنونی اطلاع کاملا روشنی مبنی برغیرصلح آمیز بودن ماهیت برنامه اتمی ایران وجود ندارد. وی به خطر دستیابی جمهوری اسلامی ایران به جنگ افزارهای هستهای اشاره کرده و اذعان دارد که ایران مجهز به سلاحهای اتمی برای غرب تهدیدی جدی محسوب میشود. اما در عین حال وی عنوان میکند که تصویری که غرب از ایران اتمی ارائه میکند، و به آن چون فاجعهای مینگرد، تصویری غیرواقعی و غلو شده است. هرکس که فکر میکند که رهبران تهران با سلاح اتمی کشورهای دیگر را مورد حمله قرار خواهند داد، فراموش میکند که بمبهای اتمی به عنوان وسیله حمله نظامی قابل تصور نیستند. زیرا هر کشوری که آن را بکار گیرد، خود نیز به عنوان دومین کشور در معرض نابودی قرار خواهد گرفت. و بواسطه رشد نایافتگی و ضعف ایران در کاربرد تکنولوژی اتمی، حتی احتمال بیشتر آن وجود دارد که ایران بهعنوان اولین کشور منهدم شود. حتی در صورت تجهیز ایران به سلاح اتمی، بازهم دولتهای غربی با تجهیزات دفاعی و جنگی خود قادرند از کشورشان محافظت کنند، همانطورکه در دوران جنگ سرد در برابر قدرتی بسیار قویتر و خطرناکتر از ایران نیز چنین کردند. "دوم: تحریمها را متوقف کنید!" تا به حال نه تحریمهای آمریکا که از حدود سی سال پیش شروع شده و نه تحریمهای شورای امنیت سازمان ملل که از دو سال پیش اعمال شده، نتوانسته ایران را وادار به تعلیق غنی سازی اورانیوم نماید. نمیبایست فراموش کرد که سیاست تحریمها در برابر کشوری که برخوردار از دومین منابع بزرگ گاز و نفتی دنیاست، چندان کارآمد نیست، به ویژه درست هنگامی که بهای هر بشکه نفت خام در بازارهای جهانی به بیش از ۱۲۵ دلار رسیده است. ادامه سیاست تحریمها هیچ نیست مگر نشانه درماندگی غرب در برابر ایران.
کریستف برترام از کشورهای غربی میخواهد بدون قائل شدن هرگونه قید و شرطی با دولتمردان جمهوری اسلامی ایران وارد گفتوگو و مذاکره شوند. چهارم: فواید سیاست تنشزدایی را به خاطر آورید! هم مانند دوران جنگ سرد، سیاست تنشزدایی در برابر ایران نیز میتواند اختلافات را کاهش دهد و تمایل به غنی سازی اورانیوم را تقلیل داده و از آتش احساسات ناسیونالیستی در کشور بکاهد. تلاش اصلی در این زمینه باید از جانب آمریکا صورت گیرد، زیرا حل این مسئله به روابط ایران و آمریکا پیوند خورده است.در مقابل، سیاست تنشزدایی و انجام مذاکره بدون قید و شرط در ایران موجب احساس دوگانه موفقیت و نگرانی خواهد شد. تردیدی نیست که دولتمردان جمهوری اسلامی ایران در ابتدا از چنین سیاستی به سود خود بهره خواهند گرفت و آن را در داخل کشور همچون یک پیروزی عرضه خواهند کرد. اما دولتمردان جمهوری اسلامی همواره از رویارویی با غرب در سیاست داخلی بهره گرفتهاند و این موضوع تاثیر چندانی بر سیاست خارجی آنان نداشته است. اما این سیاست در عین حال زمینههای نفوذ غرب در ایران را افزایش خواهد داد و همین موضوع موجب نگرانی دولتمردان ایران میگردد. پنچم: از خود بپرسید که روابط دراز مدت با ایران چگونه باید باشد! تاثیر این روابط برای ثبات صلح و آرامش در خاور نزدیک و میانه و حتی برای استحکام حکومت در افغانستان ضروریست. ایران هم مانند غرب خواستار آرامش و ثبات در عراق و پایان یافتن هرج و مرج در افغانستان است. این موضوع میتواند با همه انتقادهایی که به حکومت ایران وارد است، پایههای اساسی برای همکاری میان غرب و ایران را فراهم کند. کریستف برترام در پایان موانع موجود بر سر اجرای این سیاست راهبردی جایگزین را نیز بر میشمارد: به اعتقاد وی"دو مانع بر سر این راهکارها وجود دارند: نخست تردید در مقاصد ایران در رابطه با غنیسازی اورانیوم و دیگری موضع ایران در قبال اسرائیل. از میان برداشتن این دو مانع مشروط به آن است که هم غرب و هم جمهوری اسلامی ایران اقداماتی را به عمل آورند. از میان برداشتن مانع نخست در گروی همکاری غرب با جمهوری اسلامی ایران است. و حل دومین مانع فقط در گرو تغییر سیاست حکومت ایران در مقابل اسرائیل است. کریستف برترام مینویسد: "دومین مانع را باید حکومت ایران برطرف کند: بیتردید دولتی که رئیس جمهورش میخواهد "اسرائیل را از نقشه جهانی محو کند" نمیتواند با غرب پیمان همکاری ببندد. از این رو رهبران جمهوری اسلامی ایران میبایست آشکارا سیاست خود را در قبال اسراییل تغییر داده و سخنان رییس جمهور کشور را رد کنند. کریستف برترام، متولد سال ۱۹۳۷، از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ مدیریت موسسه پژوهشی " بنیاد علم و سیاست" را بر عهده داشته است. این بنیاد به عنوان مشاور با مجلس و دولت آلمان فدرال همکاری میکند. ارسال به شبکههای اجتماعی
 |
|
