حقوق ملت و حوادث پس از انتخاباتاحسان هوشمند
foroneiran.com | Fri, 31.07.2009, 8:09
یکی از این مسائل چگونگی مواجهه با شهروندان معترضی است که پس از اعلام نتایج انتخابات برآشفتند و اعتراض خود را در اشکال گوناگون بیان کردند. هر چند عالی ترین مقام کشور این دعوا و اختلافات را خانوادگی ارزیابی کرد. معترضان خواهان کسب مجوز برای گردهمایی بودند که این مجوز تا امروز هیچگاه صادر نشد.هر چند تجمعات بر گزار شد و در برخی از تجمعات میلیون ها تن شرکت کردند .برخی از این راه پیمایی ها به خشونت کشیده شد و تعدادی از هموطنانمان کشته و زخمی شدند.گروه بسیار زیادی نیز قبل از تجمعات،در حین راه پیمایی یا پس از آن بازداشت شدند.تعداد زیادی از روزنامه نگاران و شخصیت های سیاسی هم دستگیر شدند و تعدادی از وکلای صاحب نام دادگستری نیز از روند این دستگیری ها در امان نماندند.بازداشت شدگان به مکان های معلوم و نامعلوم انتقال یافتند و هر روز اخبار ناگواری از برخورد های نسنجیده و خشن با دستگیر شدگان منتشر شدو حتی اخبار از کشته شدن برخی از این افراد بازداشتی حکایت داشت .صدای اعتراض خانوده ها و گروه های موسوم به اصلاح طلب و تعدادی از مراجع و روحانیون بلند پایه هم نتوانست مانع از استمرار این وضعیت شود. در این روزها که بخشی از ارکان سیاسی و قضایی و امنیتی کشور از« دفاع از نظام همزمان با پرهیر از ظلم و ستم تعرض به امنیت و جان و حقوق مردم» دفاع از حقوق شهروندی، ملاقات با تک تک زندانیان برای نظارت« از روند بازجویی ها و تمام بازداشتگاه ها و بدون استثنا» معرفی قاتلان حوادث اخیر و نیز اگر کسی ظلمی بر او رفته یا حقی ضایع شده می تواند شکایت کند و امثالهم سخن می راند باید با تأمل در این خصوص پرسش ها و ابهاماتی راطرح کرد تا از این رهگذر ضمن روشن شدن ابعاد مختلف قضایا و حوادث روی داده بتوان از حقوق ملت ایران دفاع کرد. ابتدا باید به سرخط برخی از حقوق اساسی ملت که در قانون اساسی بر آن تاکید شده ارجاع مختصری داشت سپس به پرسش ها پرداخت!در قانون اساسی حقوقی چون ، حیثیت وجان و مال حقوق، مسکن و شغل اشخاص از تعرض مصون است، عدم سانسور وعدم مخابره ومنع استراق سمع، حق راهپیمایی، آزادی احزاب ،آزادی بیان و نشر افکار در صدا و سیما ،هیچکس را نمی توان را دستگیر کرد مگر به حکم و ترتیبی که قانون مشخص می کند،حق داشتن وکیل، اصل برائت، منع شکنجه ورسیدگی علنی به جرایم سیاسی برای ملت به روشنی به رسمیت شناخته شده است. آیا همه این حقوق و حقوق مشابه آن در رویداد های اخیر توسط دستگاه های ذیربط حاکمیتی و دولتی رعایت شده است؟ آیا متولیان اجرای این اصول در رویداد های اخیر پایبند مراعات این دست از حقوق ملت بوده اند؟ چگونه می توان مردم را در باره میزانی از رعایت یا زیر پا گذاشتن این اصول مطلع کرد؟ چه ابزاری برای کنترل ونظارت عملکرد این دستگاه ها طراحی شده و مورد استفاده قرار گرفته است؟ با توجه به رخ دادها و حوادث پس از انخابات و از انجایی که طبق اخبار رسمی بنا بر دستور مقامات سیاسی و قضایی مقرر شده تا از حقوق ملت دفاع شود پاسخ به پرسش های و ابهاماتی که در ذیل طرح می شود می تواند به روشن نمودن بخشی از ابعاد گوناگون قضایا ی اخیر کمک کرده و در عین حال محکی باشد برای ارزیابی وعده هایی که در خصوص دفاع از حقوق ملت مطرح می شود. پرسش آغازین این بخش متوجه دولت می باشد.چرا برای تجمعات مردمی مجوزی صادر نشد؟ مگر راه پیمایی حق مصرحی نیست که در قانون اساسی برای ملت به رسمیت شناخته شده است؟ اما همزمان در روزسه شنبه ۲۶ خردادچرا برای اقای احمدی نژاد و حامیانش کسی از اخذ مجوز سخن نگفت؟ آیا موافقان تنها صاحبان حق برای انجام راه پیمایی هستند وحفظ امنیت آنان نیزاز اولویت های مورد توجه می باشد؟ چرا به خانواده جانباختگان برای برگزاری مجالس ترحیم عزیزانشان نیز چنین مجوز هایی صادر نشد؟ اگر قطع پیامک و خطوط تلفن همراه مصداقی ازنقض اصل بیست و پنج در باره عدم سانسور و عدم مخابره باشد،چرا این نقض آشکار حقوق ملت صورت گرفت؟ چرا بعد از شلیک مستقیم به مردم در جریان راه پیمایی مسالمت آمیز مردم در حوالی میدان آزادی در روز ۲۵ خرداد ماه از سوی قوه ی اجرایی و قضاییه برخوردی با شلیک کنندگان و امران به عمل نیامد؟ از سوی دیگر تعداد دقیق کشته شدگان و زخمی شدگان رویداد های اخیر چند تن بوده است؟ این افراد در چه روزهایی،توسط چه کسانی و در کجا جان باخته اند؟وبا چه ابزاری به قتل رسیده اند؟ایا اخباری که از وجود تعداد زیادی جنازه در محل های خاص منتشر می شود صحت دارد؟ چرا در صدا و سیما آزادی بیان تجلی نداشت و اجازه ای به یکی ازطرفین این دعوای خانوادگی برای طرح نظرات و دیدگاه هایشان داده نشد؟ و تنها وابستگان جریان حاکم توانستند با ازادی عمل هر انچه اراده کردند بگویند و کسی نیز پاسخگوی این روند نباشد؟و در مقابل هر آنچه توهین و تهمت بود نثار این بخش دیگر این دعوای خانوادگی شد؟ همچنین در قضایای اخیر عده زیادی دستگیر شدند.ایا همه دستگیر شدگان از همه حقوق قانونی خود برخوردار بودند؟ایا برای اقرار تحت فشار و شکنجه قرار نداشتند؟نیروهایی که وظیفه بازجویی را بر عهده داشتند وابسته به چه سازمانی بودند؟پاسخگوی کدام نهاد بودند؟چرا برخی از بازداشتی ها درحین بازداشت با ان وضعیت جان باختند؟ چه کسی یا کسانی پاسخگوی این وضعیت خواهد بود؟ سازمان زندان ها؟دادگستری؟یا سایر ضابطان؟ آیا بعد از بازداشت حدود یک ماه و نیم گروهی از فعالان سیاسی هنوز شرایط برای اعلام دلایل بازداشت این افراد، ماهیت دستگیر کنندگان،حق وکیل و ملاقات با خانواده فراهم نشده است؟بازداشتگاهی که اخیرا بسته شد توسط چه ارگانی تاسیس شده بود؟ مجوز لازم این کار ایا فراهم شده بود؟ چرا این بازداشتگاه غیر استاندارد ارزیابی شد؟ چه ملاکی برای استاندارد قلمداد شدن بازداشتگاه مورد توجه بوده که تنها این یک بازداشتگاه از ان بی بهره بوده است؟چه کسانی در این بازداشتگاه در حبس بوده اند؟ به جز تهران در سایر شهرستان ها وضعیت چگونه است؟ آیا در این مراکز نیز حوادث مشابهی رخ داده است؟پس از انتخابات تاکنون چند نفر در کشور بازداشت شده اند؟ چند نفر هنوز در بازداشت هستند؟ چه تعداد از این افراد احیانا مورد شکنجه قرار گرفته و اسیب جسمی و روانی دیده اند؟ آایا با مسببان، آمران و عاملان این رفتار ها برخوردی صورت گرفته است؟ ایا این متخلفان به جامعه معرفی می شوند؟ در حالی که زنان باردار و افراد معلول و زخمی در بازداشت هستند؟ آیا از متجاوزان به حقوق ملت نیز تاکنون کسی بازداشت شده است؟ از نظر گروهی از مردم تا شهادت مرحوم روح الامینی در محافل رسمی کمتر به مسائل بازداشتی ها توجه می شد واعتنای چندانی به حقوق بازداشتی ها نمی شد اما با انتشار خبر فوت شهید روح الامینی در زندان و از انجایی که پدر نامبرده از شخصیت های مطرح اصول گرا می باشد موجی از اعتراض و نارضایتی در محافل اصول گرا شکل گرفت.از نظر این دسته از مردم ایا باید دامن فاجعه چندان گسترش یابد تا شایستگی توجه و پیگیری بیابد؟یعنی در اینجا هم جانباختگان به دو دسته خودی و غیر خودی تقسیم می شوند؟ به ویژه آنکه به خانواده این شهید اجازه تشییع و حتی برگزاری مراسم در مسجد بلال داده شود اما به دیگر خانوده ها هم از این حداقل ها هم دریغ شد؟ پاسخ به این پرسش ها و ابهامات هنگامی شفاف می شود که گروهی بی طرف با اختیارات گسترده قانونی به تحقیق و تفحص در باره رویداد های پس از انتخابات بپردازد. این گروه برای بررسی های خود نیازمند شجاعت، دسترسی به اطلاعات و مدارک مورد نیاز و ازادی عمل است. بی تردید پس از بی اعتمادی ها بخش عظیمی از ملت ایران به نتایج انتخابات هم اکنون نیز بی اعتمادی گسترده ای نسبت به برخورد ها و بازداشت ها و حوادث مرتبط با این رویداد ها در جامعه رواج یافته و بازگرداندن اعتماد از دست رفته همی ملی می طلبد. بررسی صادقانه، شجاعانه، همه جانبه این رویداد ها و اطلاع رسانی دقیق ، روشن و جامع می تواند کارسازترین راه بازگرداندن اعتماد از دست رفته باشد. راهی درست در راستای حقوق ملت و احقاق بخش دیگری از حقوق ملت گشوده است. آری عده ای از هم وطنان ما در گوشه و کنار کشور در زندان به سرمی برند. تعدادی نیز کشته شده اند و گروهی دیگر زخمی، خانواده های زیادی نیز داغدار وماتم زده کشته و زخمی شدن فرزندان و عزیزان وگروهی دیگر نگران وضعیت عزیزان در بند ! و خیل عظیمی از ایران میهن دوست هم آزارده خاط ار رویداد های اخیر و همدل با خانوده های آسیب دیده. اگردر مورد احقاق حقوق ملت در این مورد نیز چون اعلام نتیجه انتخابات بی مبالاتی شود تاریخ در این باره قضاوت بی رحمانه ی خواهد داشت. این نوشتار ابتدا در تارنمای نیمروز منتشر شده است. http://www.nimroozonline.com/content.aspx?id=1417 درج مطالب و گزارشها در وبگاه ForOneIran به معنای پذیرش تمامی یا بخشی از مضمون آنها از سوی این دبیرخانه نیست. بل هدف از انتشار آنها دامن زدن به بحث و گفتگوست. ارسال به شبکههای اجتماعی
 |
|
