عرفان قانعی فرد" شورشی جدایی طلب کرد " وجود خارجی ندارد
Sat 22 03 2008 - 8:58
در پاسخ به جناب رئیس جمهور، که فرموده اند: " با تاکید بر همکاری مشترک ایران و عراق و ترکیه برای مبارزه با شورشیان کرد از کشورها خواستند برای شکست " جدایی طلبان" با یکدیگر همکاری کنند. این کشورها باید به تمامیت ارضی یکدیگر احترام بگذارند و بر این مساله پافشاری کنند که در این میان غیر نظامیان اسیبی نبینند ... این ۳ کشور اگر میخواهند جدایی طلبان کرد را شکست دهند باید با یکدیگر همکاری داشته باشند " باید اشاره کرد که " تاریخ معاصر کردها " در هر کدام از این ۳ کشور به اضافه سوریه با هم متفاوت و مجزا هستند که گاه بعضی سیاست ها به خاطر اهدافی نامشخص؛ کلاف سردرگم شان کرده اند . در بررسی قیام ها نکات مهم و قابل توجهی وجود دارند؛ حرکت ها و قیام هایی مانند: عبدالرحمن و احمد پاشای بابان، میر بدرخان، محمد پاشا، میر شریف خان بدلیسی، حسین کنعان پاشا، شیخ عبیدالله شمزینی، ملا سلیم و شهاب الدین بدلیسی و شیخ سعید .... سمکو، رشید خان، جعفر سلطان و قاضی محمد و....احسان نوری پاشا، شیخ احمد و ملا مصطفی و..." که نمی شود همه را با یک چوب راند و همه را در یک سطح بررسی کرد! در ترکیه قیامهای بزرگ و کوچک کردها رخ داد که در طی همان سالها برای احقاق حق اجتماعی و فرهنگی کردها در جامعه ترکیه بود و میبینیم که رییس جمهور ترکیه ضمن ادای احترام به این تاریخ در دیدار اخیرش با جلال طالبانی، میگوید: مساله کردها را باید از نگاهی غیر سیاسی بررسی کرد " و این باور و اعتراف به "هویت کردی" برای کردهای ترکیه بزرگترین دستاورد است؛ ترک هایی که سالها کردها را " ترک کوهی" مینامیدند . در بررسی مبارزات و قیام های کردها در ترکیه، هیچ مورخی موردی مبنی بر جدایی طلبی را به ثبت نرسانده است! در سوریه در دهه ۵۰، بنا به درخواست بعثیها، کردها تشویق با تاسیس حزب سیاسی شدند که علیه ترکیه بجنگند و طرفه اینکه کردها هم میپذیرند! که طعمه سیاست بعث شوند و بارها و بارها این داستان تکرار شد تا ایامی که اوجالان امد و هزارها جوان کرد سوری را به آرمانی سراب گونه، گوشت دم توپ کرد .در سوریه کردها هنوز هم در جهنمی به نام کردستان، زندگی میکنند که سیاست بعث بر ایشان حکم میراند و حاشا اگر تبلور و بروز اراده و رشدی را نظاره گر باشید، اما کدام حزب کرد سوری خواهان " جدایی طلبی " بوده است؟ تنها یک مورد نام ببرید و ما محققان تاریخ سیاسی معاصر را از اوهام برهانید! امریکا میخواست تا هم ترکیه و هم حریم یا اقلیم کردستان را این بار بلرزاند و برنجاند و در سوریه سرنوشت هزارها جوان را به اوجالان دادند تا هم حرکت کردهای سوریه در نطفه خفه شوند و شاید هم اتش مبارزه خاموش نشود و اینجاست که روس ها زرنگ تر از امریکا؛ شخصی به نام " ماهر ولات " را به دامانش میفرستند تا اوجالان با چنین برنامه ای ساخته و پرداخته به پشت میله زندان برود و هنوز هم حرکت و اتحاد واقعی و یا صوری طرفدارانش در اروپا و اسیا را شاهد هستیم و برنامه های حمایت شده ایشان در ماهواره ها مایه تعجب تحلیلگران و مشاهده کنندگان است. و اینکه با حدیث و افسانه اوجالان را بت کردند که ۴۰۰ کتاب دارد و عالم به کون و کائنات است؛ اما او شخصی عامی و ساده که به زور کردی را یاد گرفت و در سوریه " خانواده اسد ها " به او اموختند که چه کند و او هم خود قربانی و ملعبه یک جنایت تاریخ است، کشوری او را وادار به حمل اسلحه کرد تا در صحرای بقاع به لبنان ببرد و کشوری دیگر او را واسطه کرد تا میانه بارزانی و طالبانی را بهم بزند و به ایشان گلوله شلیک کند و خود را حاکم پاره پاره کردستان بنامد و بلادی دیگر هم او را به زندان ابد فرستاد تا شاید روزگارانی دیگر.... اما او هم جدایی طلب نبود! آخرالامر، خود را ترک نامید و مدافع خاک ترکیه...اما طرفدار احقاق حق کردهای ترکیه ... و امروزه در ترکیه اکثر حزب ها و اشخاص فعال سیاسی و اجتماعی خواهان جدایی نیستند. در ایران هم فقط رضاخان بود که کردها را جدایی طلب خواند! بعدها فرزنداش راه پدر گرفت و قاضی محمد را شورشی و جدایی طلب نامید که اساس تاریخی و پایه علمی ندارد؛ در سندهای روسیه و لندن و واشنگتن و حتی ایران تنها یک مورد و ان هم گزارش روزنامه نگاری غیر معتبر به نام پسیان وجود دارد وگرنه کسی از دولتی ها و محقق ها و افراد محلی و سیاسیون چنین شاهد مثالی نداشته و ندارد که وی چنین سخنی به زبان رانده باشد!.... بعدها هم در جریان انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ اکثر کردها خود را ادامه دهنده راه این سردار روحانی شان دانستند و کسی از زبانش لغت "جدایی " مطرح نشد و فقط بعضی افراد متعصب دو آتشه میخواستند هر واژه ای را چنین معنی کنند! و بعد این چهره های سیاسی کردستان ایران یا به زندان رفتند یا به تبعید و یا کشته شدند و یا به عراق رفتند؛ اما از میان ایشان هم کسی طالب جدایی نیست و باید این سخن حق را در مطبوعات " جمهوری اسلامی ایران " با صدای بلند گفت . حق تاریخ است که بنویسد ایشان به دامان بعث رفتند و کمک مالی دریافت و یا برادر کشی کردند؛ اما نمی شود واقعیت را تحریف و جعل کرد و به ایشان نسبت خلاف واقع بست! در عراق هم بارزانی، طالبانی و کمونیست ها، کدام یک از جدایی حرف زده اند؟ در 7 تن ارشیو باقی مانده از اداره امنیت عراق کدام سند گواه صادق این گفته است که آنها خواهان جدایی بوده اند؟ بارزانی با روسیه و اسراییل و امریکا و شاه وارد مذاکره و گفتگو شد؛ طالبانی هم با روس و چین و ایران و سوریه و لیبی رابطه داشته است اما جز مبارزه با بعث؛ چه اثری از ایشان ماند؟ خود طالبانی بارها گفته است که سیاست " خودمختاری " بنا به سیاست امروز جهان " بیات شده " است . و خود شما هم در دیدارتان وی را " مبارز راه آزادی " نامیدید . پس بنا به تحقیقات و مطالعات شخصی من در آرشیو تاریخ معاصر کردستان در لندن و پاریس و واشنگتن و تهران؛ در هیچ کدام از بخش های کردستان در کشورهای ترکیه، سوریه، ایران و عراق ؛امروزه روز شخصی و یا حزبی مشخص " جدایی طلب / separatist " یا تفکر غالب و مسلط " جدایی طلبی " وجود ندارد! ... و خواسته فدرالی یا خودگردانی اداری هم مبحثی کاملا امروزی و مدرن است و اگر کسانی به زبان میآورند؛ در هیچ فرهنگ لغتی معنای جدایی طلبی به ذهن متبادر نمی شود!... و خواهشا ریاست جمهوری محترم ایران که خود در بین کردها زیسته؛ برای همیشه در تاریخ معاصر، به این سخن زشت و بی پایه و اساس " شورشیان جدایی طلب " پایان دهید که همواره بهانه و چماقی باطل در دست حکام خودمحوری همچون آتاتورک و رضا خان و صدام بوده است . و متاسفانه فقط این غلط مشهور و متعارف " separatist kurdish rebels " در اداره امنیت کشورهای دارای مواطن کرد، تکرار میشود. و اگر منظور ان چند مسلح " پ ک ک " در قندیل کردستان عراق است واقعیت امر اینکه شاید یک لابی قدرت در واشنگتن و به خصوص پنتاگون، برای برنامه آتی خود در خاورمیانه از وجود ایشان استفاده ابزاری میکند و مجهزشان میسازد و گاه به گاه هم خودروها و افسران امریکایی به مرز ایشان امد و شد علنی دارند و ایران و ترکیه و عراق و سوریه هم خوب این موضوع را میدانند و نیازی به اختفا نیست و یا شاید کسی را جرات شلیک به ایشان نیست! حزب پژاک – شاخه ایرانی پ ک ک، هم فعالیت خود را در راستای سیاست حزبی اش – درست یا غلط – انجام میدهد و حال بنا به سخن حضرتعالی این پرسش ساده به ذهن متبادر میشود که ایران و ترکیه که به این بهانه ده ها بار مرزها را بمباران کرده اند آیا به تمامیت ارضی وفاداری شده و به غیر نظامیان در ان کوره راه های مخوف؛ آسیب وارد نشده است ؟! به گمانم شاید بهتر است سه کشور " ایران و ترکیه و عراق " به رشد دانش استراتژیک و ژئوپولیتیکی خود بپردازد و چاره ای سیاسی و غیر نظامی برای حل اساسی و ریشه ای مشکلات کردها یا رهیافتی نو و سازنده دربرابر سیاست تحریک قومی نو محافظه کاران امریکا بیابند تا حمله نظامی و شیوه سنتی به چند روستای غیر نظامی به میل و سودای سرکوب چند معترض مسلح قربانی سیاست بین مرزی را. درج مطالب و گزارشها در وبگاه ForOneIran به معنای پذیرش تمامی یا بخشی از مضمون آنها از سوی این دبیرخانه نیست. بل هدف از انتشار آنها دامن زدن به بحث و گفتگوست. انتشار مطالب تارنمای "برای یک ایران" بدون ذکر نام و آدرس این تارنما و کسب اجازه از نویسندگان آنها روا نیست. نظر کاربران man ba nazare aghaye GHANEI FARD mowafegham Dr.Rashidi . sanandaj سرور گرامی عرفان قانعی فرد مقاله تان را به دقت مطالعه و استفاده کردم. مینو فرهی |
|
