پاییز و شعرهای خزانی
foroneiran.com | Tue, 17.11.2009, 12:27
شعرهای پاییزی  نعمت میرزا زاده م. آزرم مخوان ای کولی پاییز! سرود سرد غمگینت - در این بغض کبود شام- خروش خستهی آه مرا ماند به تصویر کبود جنگل سبز امید من که میسوزد چنین ناکام مخوان ای کولی پاییز! غریو شیونت ای نوحهخوان دورهگرد کوچههای باغ به سوگ برگریز نابههنگام کدامین سبز امید است؟ در این پاییز- در پاییز ماه و سال- در این پرپر هزاران باغ در این هنگامهی افشاندن پیوندها از بیم تاوان گرانباری ترا پروای بیجای کدامین طرهی بید است؟ مخوان ای کولی پاییز! مگر آداب سوگ و سوگواری را نمیدانی؟ و یا بر جنگل من، - آن برافرازنده قامت، آن امید سبز، که آنسان سوخت ناگاهان درون دوزخ مرداد- میگریی؟ مخوان ای کولی پاییز!... مهدی اخوان ثالث: من این پاییز در زندان.... درین زندان، برای خود هوای دیگری دارم جهان، گو، بی صفا شو ، من صفای دیگری دارم اسیرانیم و با خوف و رجا درگیر، اما باز درین خوف و رجا من دل به جای دیگری دارم درین شهر ِ پر از جنجال و غوغایی ، از آن شادم که با خیل ِ غمش خلوتسرای دیگری دارم پسندم مرغ ِ حق را ، لیک با حقگویی و عزلت من اندر انزوای خود ، نوای دیگری دارم شنیدم ماجرای هر کسی ، نازم به عشق خود که شیرین تر ز هر کس ، ماجرای دیگری دارم اگر روزم پریشان شد ، فدای تاری از زلفش که هر شب با خیالش خوابهای دیگری دارم من این زندان به جرم ِ مرد بودن می کشم، ای عشق خطا نسلم اگر جز این خطای دیگری دارم اگر چه زندگی در این خراب آباد زندان است- - و من هر لحظه در خود تنگنای دیگری دارم سزایم نیست این زندان و حرمانهای بعد از آن جهان گر عشق دریابد، جزای دیگری دارم صباحی چند از صیف و شتا هم گرچه در بندم ولی پاییز را در دل ، عزای دیگری دارم غمین باغ ِ مرا باشد بهار ِ راستین : پاییز گه با این فصل ، من سر ّ و صفای دیگری دارم من این پاییز در زندان ، به یاد باغ و بستانها سرود ِ دیگر و شعر و غنای دیگری دارم هزاران را بهاران در فغان آرد ، مرا پاییز که هر روز و شبش حال و هوای دیگری دارم چو گرید های های ابر ِ خزان ، شب ، بر سر ِ زندان به کنج ِ دخمه من هم های های دیگری دارم عجایب شهر ِ پر شوری ست ، این قصر ِ قجر، من نیز درین شهر ِ عجایب، روستای دیگری دارم دلم سوزد، سری چون در گریبان ِ غمی بینم برای هر دلی ، جوش و جلای دیگری دارم چو بینم موج ِ خون و خشم ِ دلها ، می بَرَم از یاد که در خون غرقه ، خود خشم آشنای دیگری داری چرا ؟ یا چون نباید گفت ؟ گویم ، هر چه باداباد! که من در کارها چون و چرای دیگری دارم به جان بیزار ازین عقل ِ زبونم ، ای جنون، گُل کن که سودا و سَرِ زنجیرهای دیگری دارم بهایی نیست پیش ِ من نه آن مُس را نه این بَه را که من با نقد ِ مَزدُشتَم، بهای دیگری دارم دروغ است آن خبرهایی که در گوش تو خواندستند حقیقت را خبر از مبتدای دیگری دارم خدای ساده لوحان را نماز و روزه بفریبد ولیکن من برای خود ، خدای دیگری دارم ریا و رشوه نفریبد ، اهورای مرا ، آری خدای زیرک بی اعتنای ِ دیگری دارم بسی دیدم " ظلمنا " خوی ِ مسکین " ربنا" گویان من ما با اهورایم ، دعای دیگری دارم ز "قانون" عرب درمان مجو ، دریاب اشاراتم نجات ِ قوم خود را من " شفای " دیگری دارم بَرَد تا ساحل ِ مقصودت ، از این سهمگین غرقاب که حیران کشتیت را ناخدای دیگری دارم ز خاک ِ تیره برخیزی ، همه کارت شود چون زر من از بهر ِ وجودت کیمیای دیگری دارم تملک شأن ِ انسان وَز نجابت نیست ، بینا شو بیا کز بهر چشمت توتیای دیگری دارم همه عالم به زیر خیمه ای ، بر سفره ای ، با هم جز این هم بهر جان تو غذای ِ دیگری دارم محبت برترین آئین ، رضا عقد است در پیوند من این پیمان ز پیر ِ پارسای دیگری دارم بهین آزادگر مزدشت میوه ی مزدک و زردشت که عالم را ز پیغامش رهای ِ دیگری دارم شعورِ زنده این گوید ، شعار زندگی این است امید ! اما برای شعر ، رای دیگری دارم سنایی در جنان نو شد ، به یادم ز آن طهوری می که بیند مستم و در جان سنای دیگری دارم سلامم می کند ناصر ، که بیند در سخن امروز چنین نصرٌ من اللهی لوای دیگری دارم مرا در سر همان شور است و در خاطر همان غوغا فغان هر چند در فصل و فضای دیگری دارم نصیبم لاجرم باشد ، همان آزار و حرمانها همان نسج است کز آن من قبای دیگیر دارم سیاست دان شناسد کز چه رو من نیز چون مسعود هر از گاهی مکان در قصر و نای دیگری دارم سیاست دان نکو داند که زندان و سیاست چیست اگرچ این بار تهمت ز افترای دیگری دارم چه باید کرد ؟ سهم این است ، و من هم با سخن باری زمان را هر زمان ذ َمّ و هجای دیگری دارم جواب ِ های باشد هوی - می گوید مثل - و این پند من از کوه ِ جهان با هوی و های دیگری دارم . شعر خزانی پاییز جان ! چه شوم ، چه وحشتناک آنک ، بر آن چنار جوان ، آنک خالی فتاده لانه ی آن لک لک او رفت و رفت غلغل غلیانش پوشیده ، پاک ، پیکر عریانش سر زی سپهر کردن غمگینش تن با وقار شستن شیرینش پاییز جان ! چه شوم ، چه وحشتناک رفتند مرغکان طلایی بال از سردی و سکوت سیه خستند وز بید و کاج و سرو نظر بستند رفتند سوی نخل ، سوی گرمی و آن نغمه های پاک و بلورین رفت پاییز جان ! چه شوم ، چه وحشتناک اینک ، بر این کناره ی دشت ، اینک این کوره راه ساکت بی رهرو آنک ، بر آن کمرکش کوه ، آنک آن کوچه باغ خلوت و خاموشت از یاد روزگار فراموشت پاییز جان ! چه سرد ، چه درد آلود چون من تو نیز تنها ماندستی ای فصل فصلهای نگارینم سرد سکوت خود را بسراییم پاییزم ! ای قناری غمگینم پاییز سیاوش قمیشی  نصرت رحمانی: ترانه پاییز پاییز چه زیباست مهتاب زده تاج سر کاج پاشویه پر از برگ خزان دیده ی زرد است بر زیر لب هره کشیدند خدایان یک سایه باریک هشتی شده تاریک رنگ از رخ مهتاب پریده بر گونه ی ماه ابر اگر پنجه کشیده دامان خودش نیز دریده آرام دود باد درون رگ نودان با شور زند نی لبک آرام تا سرو دلاران برقصد پر شور پر ناز بخواند شبگیر سردار هر برگ که از شاخه جدا گشته به فکر است تا روی زمین بوسه زند بر لب برگی هر برگ که در روی زمین است تا باز کند ناز و دود گوشه دنجی آنگاه بپیچند لب را به لب هم آنگاه بسایند تن را به تن هم آنگاه بمیرند تا باز پس از مرگ آرام نگیرند جاوید بمانند سر باز برون از بغل باغچه آرند آواز بخوانند پاییز چه زیباست پاییز دو چشم تو چه زیباست سرمست لب پنجره خاموش نشستم هرچند تو در خانه من نیستی امشب من دیده به چشمان تو بستم هر عکس تو از یک طرفی خیره برویم این گوید هیچ آن گوید برخیز و بیا زود بسویم من گویم نیلوفر کم رنگ لبت را با شعر بگویم با بوسه بشویم ای کاش ای کاش آن عکس تو از قاب دراید همچون صدف از آب براید ای کاش جان گیری و بر نقش و گل بوته ی قالی بنشینی آنگاه بتو پیرهن از شوق بدری از شور بلرزی دیوانه همه شوق همه شور بیگانه پریشیده همه قهر همه نور بر بستر من نقش شود پیکر گرمت آنگاه زنم پرده به یکسو گویم که من اینجا به لب پنجره بودم گویی که نه ... آنجا آرام بگیریم از عشق بمیریم آنگاه بپاییز هر برگ که از شاخه ی جانم به کف باد روان است هر سال که از عمر من اید به سر انجام ببینم که به پاییز دو چشم تو هر آن برگ هر درد هر شور هر شعر از قلب من خسته جدا شد باد هوس ات برد آتش زد و خاکستر آن را به هوا ریخت من ، هیچ نگفتم جز آنکه سرودم پاییز دو چشم تو چه زیباست پاییز چه زیباست مهتاب زده تاج سر کاج پاشویه پر از برگ خزان دیده زرد است آن دختر همسایه لب نرده ایوان می خواند با ناله ی جانسوز خیزید و خز آرید که هنگام خزان است هر برگ که از شاخه جدا گشته به فکر است تا روی زمین بوسه زند بر لب برگی هر برگ که در روی زمین است ، به فکر است تا باز کند ناز و دود گوشه ی دنجی آنگاه بپیچند ، لب را به لب هم آنگاه بسایند تن را به تن هم آنگاه بمیرند تا باز پس از مرگ ، آرام نگیرند جاوید بمانند سر باز برون از بغل باغچه آرند آواز بخوانند پاییز چه زیباست من نیز بخوانم پاییز دو چشم تو چه زیباست چه زیباست  نصرت رحمانی "شعر خزانی" در ارتفاع ز غم نپرهیزم من آبروی خزانم شکوه پاییزم مساحت شبم اینه دار اندوهم شناسنامه عشقم ز شعر لبریزم ز دودمان شهیدان سربدارانم اگر به طره ی گیسوی یار آویزم سپید جامه به خوناب شستشو دادم غبار راه نشینم ، سبک به پا خیزم رکاب باده کشید از خدنگ زار گذشت دل کبوتری ام شد عروج کاریزم حکایت است قلم شد به جای شمشیرم شکایت از که کنم ؟ خنجر است مهمیزم خزانی است دل بی شکیب سرکش من سر ستیز مرا کشت ، با که بستیزم ؟ چه روزگار سیاهی بر این خراب گذشت غمین مباش که امروز بگذرد نیزم گذشت موسم پاییز زندگانی من با جای ریزش باران من اشک می ریزم پاییز با صدای ابی 
ارسال به شبکههای اجتماعی
 |
|