جشن تیرگان، روزملی دماوند و اسطوره آرش کمانگیر
foroneiran.com | Sun, 04.07.2010, 9:53
 در این روز جوانان زرتشتی ۷ ریسمان با ۷ رنگ گوناگون بافته و بر دست میبندند. ۷ رنگی که نمادی از رنگهای رنگین کمانند و کمانی که به کمان حماسی آرش اشاره دارد. این جشن که از روز سیزدهم تیرماه آغاز میشود ،۹ روز ادامه مییابد. در روز بادروز (۹ روز پس از آن) روز فرود آمدن تیر آرش بر تنه درخت، بندها باز میشوند و در جای بلندی به باد سپرده میشوند تا پیام رنگین کمان را برسانند.  نوشتار خواندنی " جشن تیرگان، و آرزوهای آرش کمانگیر" به قلم راییکا خورشیدیان که در تارنمای امرداد منتشر شده است: راییکا خورشیدیان: هر سال در روز جشن تیرگان، به یاد آن روزی که آرش تیر خود را برای ایرانش، با تمامی جانش پرواز داد. ما نیز دستبندی ساختهشده از هفت ریسمان هفترنگ به مچ دست میبندیم، با آرزویی در آن به يادگار ميگذاريم و تا روز باد آن را در يادمان، در قلبمان، نگاه ميداريم. ما ایثار در راه تحقق آرزوهایمان را از آرش میآموزیم. ما نه روز به این آرزوها میاندیشیم و این دسبتند زیبا که ساختهي دست مادران و مادربزرگان ماست، چه زیبا در این 9 روز، از روز «تير» تا آمدن روز «باد»، تا برخورد تیر آرش به هدفش، از فراموش کردن آرزوهایمان ما را به دور میدارد. آری ما اگر آرزوهایمان را فراموش کنیم، دشمن، سرزمین درونمان را به تاراج میبرد، همانند آرش باید در راه آرزوهایمان از جان مایه بگذاریم و تنها تیر درونمان را برای تحقق آرمانمان، با دلی پر امید و با تمامی هستی که در کف داریم به پرواز درآوریم. مباد که دشمن ناامیدی بر ما چیره شود. دستبند زیبای تیر و باد، كه هفت رنگ رنگينكمان را در خود دارد، در اين نه روز به ما می گوید: آرزویت را فراموش نکن؛ تیر تو هنوز در حال پرواز است. در روزی که تیر آرش به هدف میخورد یعنی آن روزی که آرش با تمامی جانش، ایرانش را گسترد و جاودانه شد ما نیز دستبند با ارزش خود را به باد میدهیم. دستبند ی که به ما کمک کرد وجودمان را همچون ایران آرش گسترش دهیم. آری، روز «باد»، روزی است که مرز سرزمین روانمان گسترش مییابد. روزی است که پس از نه روز پرواز، تیرمان به مقصد رسیده؛ تیری که با تمامی جانمان پرتابش کرده بودیم. چه زیبا هر سال سرزمین وجودمان را با آرش درونمان می گستریم و چه زیبا باد روز آرزویمان را به باد می دهیم که برای تحقق آرزویمان زمانی مقرر است. چون آرش می بایست در وقت پیکار با تمامی وجود تیر را پرواز دهی و باقی کار را به باد بسپاری و به باد سرزمینت اعتماد کنی. آری روز تیر روزیست که هر سال آرش درونمان بر دماوند وجودمان می ایستد. واقعیت سرزمینش را نیک نظاره می کند. می بیند همه دشمنانی که او را برای تحق آرزوهایش خار و ناتوان می شمرند، همه آنانی که سعی در ناامید کردنش دارند و می بیند همه هموطنان درونی که با چشم گریان تنها به او و تیرش دل بسته اند. و بار دیگر تصمیم می گیرد، با همه ی آن واقعیتی که نظاره کرده؛ با خردش، آگاهانه، باردیگر جان را درتنها تیرش به پرواز درمیآورد ؛ تا به همه بگوید و به همه بلند بگوید آری من می توانم، من می توانم معجزه کنم. آرش درون را به دماوند جان فراخوان، اینک نوبت توست تا تیرت را با جان پرواز دهی! http://amordad6485.blogfa.com/post-4968.aspx 
ارسال به شبکههای اجتماعی
 |
|