برتری خوشبینی
Wed 07 11 2007 - 7:11
نامهای داشتیم از ایران. یک نامه طولانی. نویسنده نامه جوانی است ملیگرا و میهندوست. پیداست که نویسنده تنها در حافظه شناسنامهاش فردی جوان است، اما نه در ذهن خود. خوب خوانده است و اطلاعاتش پیرامون تاریخ ایرانزمین تحسین برانگیز است. وی در این نامه از تجربه منفی خود نوشته است. تجربهای منفی در زمینه دامن زدن به فضای بحث و گفتوگو. علت ناموفق بودن تلاش خود را یکی قبیلهگرایی افراطی افراد وابسته به اقلیتهای قومی و زبانی دانسته و دیگری فرقهگرایی نیروهای چپ دانشگاه که بیشتر حکمتیست هستند. نویسنده در پایان نامه خود تلویحا من را متهم به ذهنگرایی مینماید. خواندن نامه ایشان مرا غرق در اندیشه کرد. آیا بهراستی من فردی ذهنگرا نیستم؟ جهان واقعی یعنی جهان درون من به اضافه جهان پیرامون من. واقعبینی یعنی ثبت حال و روز این دو جهان در لحظهای معین. تردیدی نیست که برای تغییر واقعیت، ابتدا میبایست پرده از جان واقعیت برگرفت و در پی کشف رازهایش برآمد. مراد از این کلام، دامن زدن به یک بحث فلسفی نیست. و طرح این پرسش که آیا این واقعیت تا چه حد قابل شناخت است، موضوع سخن من نیست. و این که واقعیت سخت دندانگرد است و تنها محدود جلوههایی از خود را آشکار میسازد. مراد ما از سخن امروز تبلیغ خوشبینی است. گفته آمد که برای دگر ساختن چهره جهان واقعی، آشنایی با این چهره ضروری است. و این آشنایی بدون واقع بینی حاصل نمیشود. اما باید گفت که واقع بینی نیروی محرکه دگرگونی نیست. واقع بینی هرگاه به امید و خوشبینی فرا نروید، نتیجهاش تسلیم شدن در برابر واقعیت است. آدم واقعبین در فرجامین نگاه مقهور واقعیت میشود. برای دگر ساختن جهان میبایست از مرزهای واقعبینی فراتر رفت. فراتر رفتن از مرزهای واقعبینی، آفریدگار دو همزاد ناساز است: بدبینی و خوشبینی. این دو، هرگاه فراگیر شوند، قادرند جهان واقعی را دگر سازند. بدبینی آنگاه که قادر به تغییر جهان پیرامون نباشد، با دگر ساختن جهان درون من، جهان واقعی را دگرگون میکند. و خوشبینی یعنی دمیدن امید و آرزو در تن واقعیت. ایجاد و تداوم کار وبگاه "برای یک ایران" بدون این خوشبینی ممکن نبود. من در پاسخی که برای این جوان میهندوست نوشتم به خوشبینی خود اعتراف کردم. نوشتم که من فردی خوشبینم، خوشبین به ظرفیتی که در تو و در فرهیختگان ایرانشهرست. و این خوشبینی از جنس وهم نیست. کم شمار نیستند کشورهایی که خود را از پیله قومگرایی رهانیدهاند. این کشورها نیز بخشی از همان جهان واقعی هستند که از آن سخن میگوییم. آری، من به ظرفیت و توان شهروندان ایرانشهر خوشبینم. دکتر جمشید فاروقی چهارشنبه، ۱۶ آذرماه سال یکهزار و سی سد و هشتاد و شش خورشیدی ارسال به شبکههای اجتماعی
 |
|