چرا اقلیتها در ایران ماندگار شدند؟
Fri 07 12 2007 - 6:24
ایران را کشوری موزائیکی خواندهاند. سنگفرشی رنگارنگ. شمار اقلیتهایی که در پهنای تاریخ به این سرزمین آمدهاند و در آن ماندگار شدهاند، بیش از همسایگان ایرانشهر است. راز ماندگار شدن این اقلیتها در ایران را نمیبایست تنها در علتهای زیستمحیطی جست. از گلستان و بوستانی که شاعر در جهان ادب آفریده است، در گستره واقعیت چندان اثری یافت نمیشود. از آسمان که به ایران مینگری، با درشتخویی خاک این سرزمین آشنا میشوی. نه! اگر ماندگار شدهاند، به قول مولانا از بابت "نان و بقل" نبوده است. فرهنگ مدارا و دگرنوازی ایرانیان تنها ساخته و پرداخته چند شاعر این مرز و بوم نیست. بر آن نیستم که از کوروش بگویم، از باورهای دیرین به حقوق بشر و از انساندوستی عمیق نهفته در شعر و ادب. بر آنم که از تو بگویم و از خود. نمیخواهم بگویم که بری از پلشتی هستیم و پاک از خودشیفتگی بیمار گونه. میخواهم بگویم که در ما توان جستن از فراز سایه خود وجود دارد. من به این توان نهفته در خود، خوش بینم. از مهماننوازی ایرانیان بسیار گفتهاند. اما، آن که در این سرزمین میزید، مهمان نیست. یکی از خود ماست. اقوام و اقلیتهای ساکن ایران، هر یک در زمانی و بر بستر رویدادی پا به این سرزمین نهادند و ماندگار شدند. شماری هزارههای پیش، شماری سدههای پیش و شماری سده پیش و حتی چند دهه پیش. برای ایرانی بودن، نمیبایست بار گران تاریخ را بر دوش بریم. آن که چند هزاره پیش پا به این سرزمین نهاد بیشتر از آنی که چند دهه پیش به این سرزمین آمد، ایرانی نیست. ایرانی بودن بیشتر و کمتر ندارد. پذیرش این، یعنی گردن نهادن به حق او. به حق آن دیگری، که دیگر خودی است. فرهنگ مدارا و دگرنوازی دیرین ما ایرانیان بر یک رکن استوار بود و این رکن "احترام" بود. احترام به این دیگری، احترام به خود است. ریشه ایرانی بودن در پیوند خونی نیست، در باور به پیوندی است که سرنوشت میهن و هممیهن را همزمان رقم میزند. دکتر جمشید فاروقی پنجشنبه ۱۵ آذرماه یک هزار و سیسد و هشتاد و شش خورشیدی ارسال به شبکههای اجتماعی
 |
|
