گفتار نیک
Tue 18 12 2007 - 19:52
پیام فرهنگ ایران را هر یک از ما هزار بار و بیش شنیده است: گفتار نیک، پندار نیک، کردار نیک. گذشت زمان از تاثیر این پیام فرهنگی اما هیچ فرو نکاسته است. پنداری رودی است زلال نشسته در دامن وجود. آیا این پیام راز هستی این کهن مرز و بوم است، راز بود یا نبود؟ به راستی چیست جوهره این پیام، شنودنی است یا ناشنود؟ آیا جان این پیام، موعظهای است اخلاقی؟ وردی که بخوانندش و بسپارندش به دست فراموشی؟ یا که فرمانی است این، که برحذر میدارد آدمی را از پلشتی؟ میخواندش به سفری دور، به پشت ابرهای تیره، به سوی نور؟ یا این پیام، خود فانوسی است، در دست پیامبری، گم کرده راه، آمده سراسیمه از راهی دور؟ چیست این؟ فریبی در کنار هزار و یک فریب دیگر؟ افیون شبهای دلتنگی، که خوش میدارندش در هوای مالامال از وهم و خیال؟ سرود تاریخی سپری شده و در غلتیده در خاک غرور؟ شعاری وامانده از بزم شعور؟ بد هنگامهای است این هنگام. که جار میزنند "مردهباد، زندهباد"، در کوچه پس کوچههای این ناکجا آباد. خردگریختگان میآلایند خوان فضیلتهای فرهنگیمان را به ننگ. میپراکنند بذر کینه، میجوند جانریشههای این فرهنگ کهن. نه! این پیام فرهنگی، آن پیامی نیست، زر نبشته بر پیشانی چکاد فرهنگی موریانهزده. گوهری است جاوید این، گرفتار اما در غبار. روزنهای است به سوی پهندشت امید در آن هنگام، که بیم تازیانه به دست، حکم میراند بر این کهن سرزمین. سرودهای نیست از سر سرخوشی که بانگ برآرند در نیکداشت گنجینهی به ارث مانده از تاریخ باستانی، برباد رفته و بی بوستان. گفتار نیک، آن سخن خوش و زیبا نیست که بگویند که نرنجانند. سخن زیبا، زیبنده قابی است گرد گرفته و غبار. گفتار نیک، فرا رفتن است از مرزهای امروز، نه به دیروز، که به نیک روز! گفتار نیک میوهی پنداری است بس نیکتر. سخنی است از سر خرد و خردمندی. نمیدانم چگونه باید سخن گفت؟ میدانم که میدانید چه میگویم. پذیرفتن گفتار نیک گاه دشوارتر از فهم آن است. میدانم. دکتر جمشید فاروقی بیست و هفتم آذرماه سال یکهزار و سیسد و هشتاد و شش خورشیدی ارسال به شبکههای اجتماعی
 |
|