یادگار تلخ درشتخویی طبیعت
Thu 27 12 2007 - 10:00
از تندخویی طبیعت در بم ۴ سال میگذرد. زمینلرزهای که تاریخ کهن این شهر را بدل به گرد و غبار کرد و از جان دهها هزار نفر از شهروندانش خاطره ساخت. رد پای زمین لرزه را در همه شهرها، بخشها و دهستانهای شهرستان بم میتوان امروز نیز شاهد بود. شمار شهروندان بم پیش از وقوع زلزله بیش از ۲۰۰ هزار نفر بود و پس از زلزله چند ده هزار کمتر. فجایع طبیعی در لحظهای رخ مینمایند، پیآمدهایشان سالها و بل دهها سال سایه به سایه، بازماندگان را تعقیب میکند. چهار سال از زمینلرزه بم میگذرد و هنوز این شهر در انباشتههای خاک و ساختمانهای نیمهکاره و محرومیت غرق است. زمینلرزه در آن هنگام ۵۲۰۴ کودک بیسرپرست بر جای نهاد. شماریشان حتی همه خانواده خود را از دست دادند. به بازسازی بم همت گماردند، اما هیچ کس پاسخی برای این کودکان بیسرپرست نداشته است. زخم و عارضه بسیاری از مجروحان درمان نشده است. کم نیستند کسانی که در اثر زمینلرزه دچار ضایعات نخاعی شدند و کم نیستند معلولانی که سرنوشتشان را درشتخویی طبیعت رقم زده است. و بسیارند کسانی که از درد روانی ناشی از زمینلرزه در رنجند. تعداد بیماران روانی شهرستان بم تا بدان حد بوده که دولت اقدام به احداث مرکز نگهداری از بیماران روانی مزمن نموده است. ظرف این چند سال مراکز توانبخشی و نگهداری از سالمندان نیز ایجاد شده است. برنامه بازسازی بم در زمان زمامداری خاتمی شروع شد و امروز نیز ادامه دارد. واحدهای مسکونی بسیاری ساخته شده است. بسیاری از واحدهای مسکونی اما به علت نبود امکانات نیمهکاره رها شدهاند. شهرستان بم هنوز بوی زلزله میدهد، بوی ویرانگی، بوی تنهایی. ارسال به شبکههای اجتماعی
 |
|
