تخریب خانههای بهائیان درمازندران
foroneiran.com | Tue, 29.06.2010, 12:24
در اين عمليات که به تحريک عوامل متعصب و مخالف بهائيان صورت گرفت، جمعی از ساکنان روستای ايول با بستن راههای معمولی روستا به چند کاميون و حداقل چهار لودر بزرگ امکان دادند تا خانهها را با خاک يکسان کنند. ديان علائی، نمايندۀ جامعۀ جهانی بهائی در مقر سازمان ملل در ژنو، میگوید: " اکثر خانههای بهائيان در ايول يا به دليل هجومهای خشونت بار قبلی و فرار ساکنان آنها و يا به دليل انتقال بهائيان توسط مقامات محلی به جاهای ديگر خالی از سکنه بوده است. مثلاً در سال ۱۳۸۶ ( ۲۰۰۷)، شش منزل از منازل آنان به آتش کشیده شد." گزارش سرویس خبری جامعه بهایی درباره تخریب خانههای قریب پنجاه خانوار بهایی در یک روستای دور افتاده در شمال ایران: ژنو - خانههای قريب پنجاه خانوار بهائی در يک روستای دورافتاده در شمال ايران در ادامۂ تمهيدها برای بيرون راندن آنها از منطقه تخريب شده است. در اين عمليات که به تحريک عوامل متعصب و مخالف بهائيان صورت گرفت، جمعی از ساکنان روستای ايول با بستن راههای معمولی روستا به چند کاميون و حداقل چهار لودر بزرگ امکان دادند تا خانهها را با خاک يکسان کنند. يک فيلم ويدئوئی غيرحرفهای که با تلفن همراه گرفته شده و در سايت فعالان حقوق بشر ايران به نمايش گذاشته شده عمليات تخريب چندين خانه و آتشسوزی شديدی را نشان میدهد. http://www.youtube.com/watch?v=vEPLs4rPIBw اين تخريبها تازهترين تحولات در روند يک برنامۀ مورد حمايت مقامات مسئول در منطقه عليه همۂ فعاليتهای بهائيان است. ديان علائی، نمايندۀ جامعۀ جهانی بهائی در مقر سازمان ملل در ژنو، گفت: «بهائيان حق معاشرت با مسلمانها و حتی ارائۀ خدمات به دوستان و همسايگانشان را ندارند». «کوچکترين عمل خيری از جانب آنها، از جمله بردن گل برای يک بيمار يا دادن هديهای به يک پرورشگاه نيز به عنوان اقدام عليه رژيم تلقی می شود». اکثر خانههای بهائيان در ايول يا به دليل هجومهای خشونت بار قبلی و فرار ساکنان آنها و يا به دليل انتقال بهائيان توسط مقامات محلی به جاهای ديگر خالی از سکنه بوده است. مثلاً در سال ۱۳۸۶ ( ۲۰۰۷)، شش منزل از منازل آنان به آتش کشیده شد. به گفتۀ خانم علائی: «بهائيان بيش از صد سال است که در اين منطقه زندگی میکنند و زمانی جمعيت بزرگی در آنجا بودهاند. اما چند سال بعد از انقلاب اسلامی، در سال ۱۳۶۲، حداقل سی خانوار از اين روستا و روستاهای مجاور با اتوبوس از اين منطقه تبعيد شدند». خانم علائی افزود: «از آن زمان، اين خانوادهها تلاش کردهاند تا از مجاری قانونی مشکل خودشان را حل کنند اما تا به حال نتيجهای نگرفتهاند. آنها تنها در ماههای تابستان برای برداشت محصول به روستا باز میگشتند». روز بعد از تخريب خانهها وقتی يک مرد بهائی به همراه خانوادهاش برای سرکشی به مزرعه و رسيدگی به محصولاش به روستا رفت توسط روستائيان ديگر مورد ضرب و شتم قرار گرفت. در گذشته هربار بهائيان برای سرکشی و تعمير املاک خودشان به محل میآمدند مورد هجوم کسانی قرار میگرفتند که میخواستند آنها را از منطقه برانند. به گفتۀ خانم علائی حملات مداوم حکومت عليه بهائيان در رسانههای عمومی و عدم اقدام مقامات محلی برای محافظت از آنها باعث افزايش دشمنی با بهائيان در اين منطقه و سراسر ايران شده است. ویگفت: «حادثۀ اخير نشان میدهد که مقامات ايرانی تا چه اندازه در انجام مسئوليتشان برای حفاظت از بهائيان و حق آزادی عقيدۀ آنها قصور کردهاند». اعضای جامعۀ بهائی به دفعات، پيش و پس از وقايع اخير، به مسئولان دولتی در محل، از جمله به فرمانداری استان در ساری شکايت کردهاند اما در تمام اين موارد مسئولين منکر اطلاع از تخريب يا انگيزههای آن شدهاند. هرچند گزارشهائی مبنی بر رويداد اخير از روز جمعه در سايتهای فارسی زبان منتشر شده بود اما جامعۀ جهانی بهائی تنها امروز توانست جزئيات تأييد شدۀ اين حوادث را دريافت کند. آخرين گزارشها حاکیست که تا به حال ۹۰ در صد خانههای بهائيان تخريب شدهاست. ارسال به شبکههای اجتماعی
 |
|
