ForOneIran
اهداف ما
Fri 29 06 2007 - 19:47
هدف نخست ما گسترش فرهنگ گفتگوست. تلاش ما بر این است گسترهای آزاد برای گفتگویی دموکراتیک و سازنده بین اقوام و پیروان اقلیتهای دینی و مذهبی ساکن ایران فراهم آوریم. ایجاد یک قاب دموکراتیک که نمایشگر تصویری واقعی باشد از سرزمین اقلیتها و اقوام. و صدای باشد با طنینی آشنا برای همه گویشها و زبانهای رایج کشور.
ایرانِ گذشته از جنس افسانه است و ایرانِ آینده از جنس آرزو. جنس ایران امروز، اما نه از افسانه است و نه از آرزو. آن چه که تمامیت ارضی ایران را در این لحظه حساس تامین میکند، نه اراده آزاد و "آگاهی ملی" شهروندان ایرانشهر، که اراده قدرت سیاسی است، دولتی مرکزیای که از بهره گرفتن از افزار سرکوب نه ابایی داشته است و نه ابایی دارد.
حکومت پهلوی به حفظ چندگانگی فرهنگی ایرانزمین باور نداشت و آن را خطری برای وحدت ملی و تمامیت ارضی ایران میدانست. از همین رو کوشید با نفی خشن هویتهای قومی و تنوع فرهنگی ایران، جامعهای جدید بیافریند. انقلاب ۵۷ نشان داد آن چه که برگزیدنی است جامعه نیست، نوع حکومت است.
صاحبان جدید قدرت دولتی، که جمهوری اسلامی ایران را بنیاد نهادند، همان سیاست حکومت پیشین را در پیش گرفتند. آنان نیز از پذیرش واقعیت اجتماعی ایران سر باز زدند و تنوع زبانی، فرهنگی و دینی را نادیده گرفتند. و کوشیدند جامعهای جدید پدید آورند. آیا نیاموختند که این دولت نیست که جامعه را برمیگزیند، که این جامعه است که دولتمردان را؟
تاریخ مدرن ایران حکایت از آن دارد که سیاست از پذیرش حقوق بنیادین اقلیتهای قومی، دینی و فرهنگی امتناع ورزیده و نکوشیده است خود را با مختصات یک جامعه چند فرهنگی تطبیق دهد. دولتمردان تاریخ معاصر ایران برای مهندسی جامعه دلخواه خود یا از "ایرانیتی" افسانهای بهره گرفتهاند و یا از اسلام همچون افزاری ایدئولوژیک. و نتیجه این ارادهگرایی سیاسی، نقض آشکار و دائمی حقوق بشر در جامعه ایران بوده است. چه در این سرزمین بسیارند کسانی که زبان مادریشان فارسی نیست، یا مسلمان نیستند، یا مسلمان هستند، اما شیعه مذهب نیستند، یا شیعه مذهب هستند، ولی پیرو شیعه اثنی عشری نیستند، یا پیرو شیعه اثنی عشری هستند، اما به ولایت فقیه باور ندارند.
به همسایگان ایران بنگریم. شعلههای آتش در فراسوی مرزهای پرتنش کشور زبانه میکشد. شیعیان و پیروان اهل سنت در عراق و پاکستان به گونهای کور همه روزه قربانی خشونتی میشوند غیرقابل فهم. خشونتی که بوی جهان مدرن نمیدهد. ریشه این خشونت در فصلی از تاریخ است که به خطا بازمانده است، فصلی از یک تاریخ پرخطا. این چنین است که تیغ آخته فراوان است در دست نابخردان. و خرد متاعی است کمیاب.
بیثباتی سیاسی حاکم بر افغانستان، پاکستان و عراق بیگمان بر تحولات سیاسی در ایران تاثیر خواهد نهاد. نزد همسایگانمان، گویی کسی را پروای آینده و آیندگان نیست. مدام بر طبل انتقام و انتقامجویی میکوبند. صلح رویایی دست نیافتنی را ماننده است که مردم در حسرت لحظهای آرامشند.
به ایران بنگریم. حقوق بنیادین اقلیتهای دینی و مذهبی ساکن ایران را پایمال شده میبینیم. پرداختن به امر ترویج دینی برای پیروان ادیان دیگر در "ایران اسلامی" عملا ممنوع است. این چنین است که برگزاری آیین دینی و مراسم نیایش آنان، تنها در خفا ممکن و میسر است. شعار گفتگوی ادیان، شعار زیبایی است که صرفا در آن سوی مرزهای کشور، کارکردی تبلیغی دارد. در این سوی مرزها، منطق گفتگو، کماکان منطق دشنه است و دشنام.
زندگی بسیاری از اقلیتهای قومی ساکن ایران حکایتی است از نقض آشکار حقوق بشر. در مناطق زیستی این اقوام، محرومیت را محدودیت نیست. فقر دامنگستر، ناموزونی رشد و حضور حاشیهای در چرخه اقتصادی، پیآمدهای اقتصادی و اجتماعی ناشی از توزیع ناعادلانه ثروتهای ملی، محرومیتهای آموزشی و درمانی، عدم دسترسی به سیستم حقوقی یکسان، فشارهای آشکار و پنهان فرهنگی و دینی، تعقیب و پیگرد، سرکوب و... و این همه بهای سنگین "جرم" دگربودن است در سرزمین اقلیتها.
کوتهبینی است هرگاه گمان کنیم مرزهای ایران چنان مستحکمند که جرقههای آتش نفرت و خشونت پیش از ورود به مرزهای کشور خاموش میشوند. ایران زیستگاه اقوام و اقلیتهاست. پیچیدگی بافت مردمشناسانه ایران از همسایگان خود بیشتر است. بسیاری از این اقلیتها، خویشان و خویشاوندانی در آن سوی مرزهای ایران دارند. نفوذ جرقهای کوچک میتواند شرر آفرین باشد.
باید مانع از زبانه کشیدن شعلههای این آتش در این کهن مرز و بوم گشت. و این کار از دست تو ساخته است و از دست من. باید راه را بر آتش افروزان سد کرد. و این ممکن نیست، مگر از راه گفتگو. از طریق به کار گرفتن حربه خرد و درایت در ستیز با نفرت و جهل. و این شدنی است. این پیام ماست.
اهداف ما:
• ایجاد گسترهای آزاد و دموکراتیک برای گفتگویی سازنده
• تقویت فرهنگ مدارا و تفاهم
• ترویج مبانی نظری یک جامعه چند فرهنگی
• بازگشودن تنوع فرهنگی ایرانزمین و پذیرش آن بمثابه ثروت ملی
• آشنایی با آداب و رسوم اقوام ساکن ایران
• معرفی باورها و آیینهای دینی و مذهبی شهروندان کشور
• دامن زدن به حس مودت و همکاری برای ایجاد ایرانی دموکراتیک و آزاد
• ترویج هر چه بیشتر موازین حقوق بشر
• پرتو افکنی به سیاست دولت مرکزی در قبال اقلیتها و اقوام و بیان موارد نقض حقوق بشر
• تاکید بر حقوق عام و برابر شهروندی همه ساکنین ایرانزمین بمثابه یگانه افزار سنجش رابطه دولت و جامعه
تردیدی نیست که توان گردانندگان این وبگاه حتی برای نزدیک شدن به سایه آن تصویری که از اهداف خود دادیم نیز کفایت نمیکند. توان ما تنها صرف ایجاد یک قاب دموکراتیک خواهد شد. تصویر رنگارنگ این قاب را ما با کمک تو خواهیم ساخت. با کمک تو، که هم کردی و هم ترک، هم عربی و هم لر، هم بلوچی و هم فارس زبان، هم ترکمنی و هم گیلک و مازنی، هم مسلمانی و هم یهودی، هم بهایی و هم مسیحی، هم زردتشتی و هم بیدین و...
... و چنین شهروندی بسیار است.
دبیرخانه وبگاه ForOneIran
هفتم تیرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و شش خورشیدی
هدف نخست ما گسترش فرهنگ گفتگوست. تلاش ما بر این است گسترهای آزاد برای گفتگویی دموکراتیک و سازنده بین اقوام و پیروان اقلیتهای دینی و مذهبی ساکن ایران فراهم آوریم. ایجاد یک قاب دموکراتیک که نمایشگر تصویری واقعی باشد از سرزمین اقلیتها و اقوام. و صدای باشد با طنینی آشنا برای همه گویشها و زبانهای رایج کشور.
ایرانِ گذشته از جنس افسانه است و ایرانِ آینده از جنس آرزو. جنس ایران امروز، اما نه از افسانه است و نه از آرزو. آن چه که تمامیت ارضی ایران را در این لحظه حساس تامین میکند، نه اراده آزاد و "آگاهی ملی" شهروندان ایرانشهر، که اراده قدرت سیاسی است، دولتی مرکزیای که از بهره گرفتن از افزار سرکوب نه ابایی داشته است و نه ابایی دارد.
حکومت پهلوی به حفظ چندگانگی فرهنگی ایرانزمین باور نداشت و آن را خطری برای وحدت ملی و تمامیت ارضی ایران میدانست. از همین رو کوشید با نفی خشن هویتهای قومی و تنوع فرهنگی ایران، جامعهای جدید بیافریند. انقلاب ۵۷ نشان داد آن چه که برگزیدنی است جامعه نیست، نوع حکومت است.
صاحبان جدید قدرت دولتی، که جمهوری اسلامی ایران را بنیاد نهادند، همان سیاست حکومت پیشین را در پیش گرفتند. آنان نیز از پذیرش واقعیت اجتماعی ایران سر باز زدند و تنوع زبانی، فرهنگی و دینی را نادیده گرفتند. و کوشیدند جامعهای جدید پدید آورند. آیا نیاموختند که این دولت نیست که جامعه را برمیگزیند، که این جامعه است که دولتمردان را؟
تاریخ مدرن ایران حکایت از آن دارد که سیاست از پذیرش حقوق بنیادین اقلیتهای قومی، دینی و فرهنگی امتناع ورزیده و نکوشیده است خود را با مختصات یک جامعه چند فرهنگی تطبیق دهد. دولتمردان تاریخ معاصر ایران برای مهندسی جامعه دلخواه خود یا از "ایرانیتی" افسانهای بهره گرفتهاند و یا از اسلام همچون افزاری ایدئولوژیک. و نتیجه این ارادهگرایی سیاسی، نقض آشکار و دائمی حقوق بشر در جامعه ایران بوده است. چه در این سرزمین بسیارند کسانی که زبان مادریشان فارسی نیست، یا مسلمان نیستند، یا مسلمان هستند، اما شیعه مذهب نیستند، یا شیعه مذهب هستند، ولی پیرو شیعه اثنی عشری نیستند، یا پیرو شیعه اثنی عشری هستند، اما به ولایت فقیه باور ندارند.
به همسایگان ایران بنگریم. شعلههای آتش در فراسوی مرزهای پرتنش کشور زبانه میکشد. شیعیان و پیروان اهل سنت در عراق و پاکستان به گونهای کور همه روزه قربانی خشونتی میشوند غیرقابل فهم. خشونتی که بوی جهان مدرن نمیدهد. ریشه این خشونت در فصلی از تاریخ است که به خطا بازمانده است، فصلی از یک تاریخ پرخطا. این چنین است که تیغ آخته فراوان است در دست نابخردان. و خرد متاعی است کمیاب.
بیثباتی سیاسی حاکم بر افغانستان، پاکستان و عراق بیگمان بر تحولات سیاسی در ایران تاثیر خواهد نهاد. نزد همسایگانمان، گویی کسی را پروای آینده و آیندگان نیست. مدام بر طبل انتقام و انتقامجویی میکوبند. صلح رویایی دست نیافتنی را ماننده است که مردم در حسرت لحظهای آرامشند.
به ایران بنگریم. حقوق بنیادین اقلیتهای دینی و مذهبی ساکن ایران را پایمال شده میبینیم. پرداختن به امر ترویج دینی برای پیروان ادیان دیگر در "ایران اسلامی" عملا ممنوع است. این چنین است که برگزاری آیین دینی و مراسم نیایش آنان، تنها در خفا ممکن و میسر است. شعار گفتگوی ادیان، شعار زیبایی است که صرفا در آن سوی مرزهای کشور، کارکردی تبلیغی دارد. در این سوی مرزها، منطق گفتگو، کماکان منطق دشنه است و دشنام.
زندگی بسیاری از اقلیتهای قومی ساکن ایران حکایتی است از نقض آشکار حقوق بشر. در مناطق زیستی این اقوام، محرومیت را محدودیت نیست. فقر دامنگستر، ناموزونی رشد و حضور حاشیهای در چرخه اقتصادی، پیآمدهای اقتصادی و اجتماعی ناشی از توزیع ناعادلانه ثروتهای ملی، محرومیتهای آموزشی و درمانی، عدم دسترسی به سیستم حقوقی یکسان، فشارهای آشکار و پنهان فرهنگی و دینی، تعقیب و پیگرد، سرکوب و... و این همه بهای سنگین "جرم" دگربودن است در سرزمین اقلیتها.
کوتهبینی است هرگاه گمان کنیم مرزهای ایران چنان مستحکمند که جرقههای آتش نفرت و خشونت پیش از ورود به مرزهای کشور خاموش میشوند. ایران زیستگاه اقوام و اقلیتهاست. پیچیدگی بافت مردمشناسانه ایران از همسایگان خود بیشتر است. بسیاری از این اقلیتها، خویشان و خویشاوندانی در آن سوی مرزهای ایران دارند. نفوذ جرقهای کوچک میتواند شرر آفرین باشد.
باید مانع از زبانه کشیدن شعلههای این آتش در این کهن مرز و بوم گشت. و این کار از دست تو ساخته است و از دست من. باید راه را بر آتش افروزان سد کرد. و این ممکن نیست، مگر از راه گفتگو. از طریق به کار گرفتن حربه خرد و درایت در ستیز با نفرت و جهل. و این شدنی است. این پیام ماست.
اهداف ما:
• ایجاد گسترهای آزاد و دموکراتیک برای گفتگویی سازنده
• تقویت فرهنگ مدارا و تفاهم
• ترویج مبانی نظری یک جامعه چند فرهنگی
• بازگشودن تنوع فرهنگی ایرانزمین و پذیرش آن بمثابه ثروت ملی
• آشنایی با آداب و رسوم اقوام ساکن ایران
• معرفی باورها و آیینهای دینی و مذهبی شهروندان کشور
• دامن زدن به حس مودت و همکاری برای ایجاد ایرانی دموکراتیک و آزاد
• ترویج هر چه بیشتر موازین حقوق بشر
• پرتو افکنی به سیاست دولت مرکزی در قبال اقلیتها و اقوام و بیان موارد نقض حقوق بشر
• تاکید بر حقوق عام و برابر شهروندی همه ساکنین ایرانزمین بمثابه یگانه افزار سنجش رابطه دولت و جامعه
تردیدی نیست که توان گردانندگان این وبگاه حتی برای نزدیک شدن به سایه آن تصویری که از اهداف خود دادیم نیز کفایت نمیکند. توان ما تنها صرف ایجاد یک قاب دموکراتیک خواهد شد. تصویر رنگارنگ این قاب را ما با کمک تو خواهیم ساخت. با کمک تو، که هم کردی و هم ترک، هم عربی و هم لر، هم بلوچی و هم فارس زبان، هم ترکمنی و هم گیلک و مازنی، هم مسلمانی و هم یهودی، هم بهایی و هم مسیحی، هم زردتشتی و هم بیدین و...
... و چنین شهروندی بسیار است.
دبیرخانه وبگاه ForOneIran
هفتم تیرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و شش خورشیدی
درباره ما
Fri 22 06 2007 - 19:52
درباره ما
این "ما" کیست؟ چند تنی فارغ بال که از سر آسایش خاطر در جستجوی دلمشغولی تازهای هستند؟ جستجوگران مرهمی کم دوام برای دلتنگیهای کوچک و کم رنگ؟ نه! زندگی دشوارتر از آن است که ما را مجالی دهد برای چنین توهم و تمایلی. آن چه ما پیش روی خود نهادهایم، باری است گران. راه درازی در پیش است و تجربههایی تلخ در پس. خستگی و تنآسانی در کمین. گام نهادن در این راه جانی شیفته میخواهد و عشق.
ما به آینده ایران دل بستهایم. ما به آینده ایران باور داریم. و باور داریم که این کهن مرز و بوم شایسته سرنوشت بهتری است. و باور داریم که سرنوشت این سرزمین را پیشاپیش بر پیشانی آن ننوشتهاند. بل بازیگران پر شمارش همان کسانیاند که این سرنوشت را رقم خواهند زد. ما اما باور داریم که باور داشتن به این آینده شیرین به هیچ روی کافی نیست. چرا که در حال اثری از حلاوت نیست و از گذشته نیز جز افسانهای شیرین هیچ بر خوان روزگار نمانده است.
اهریمن خشونت در مرزهای کشور از جان آدمی تغذیه میکند و هر دم فربهتر میشود. حادثه هیچگاه وقوع خود را از پیش اعلام نمیکند. وقوع "حادثه" از خیل تماشاگران بازیگر میسازد. و آنگاه که خرد و درایت ره توشه بازیگران نباشد، بازار نفرت و خشونت پر رونق میشود. یگانه پاسخ صحیح به پرسش "چه باید کرد؟" این است: تمرین فرهنگ مدارا و آموزش دموکراسی، همین امروز.
ما بر این باوریم که در ایران و در بین ایرانیان، "همزبان" بسیار داریم. ما بر این باوریم که در بین اقوام و اقلیتهای دینی و مذهبی هستند بسیاری که چون ما میاندیشند. همزمان هم نگرانند و هم امیدوار. نگران آتش سوزان خشونت و امیدوار به آیندهای که این سرزمین را زیبنده است. و چون چنین است، "ما" بسیاریم. ما به بسیار بودن خود باور داریم.
درباره ما
این "ما" کیست؟ چند تنی فارغ بال که از سر آسایش خاطر در جستجوی دلمشغولی تازهای هستند؟ جستجوگران مرهمی کم دوام برای دلتنگیهای کوچک و کم رنگ؟ نه! زندگی دشوارتر از آن است که ما را مجالی دهد برای چنین توهم و تمایلی. آن چه ما پیش روی خود نهادهایم، باری است گران. راه درازی در پیش است و تجربههایی تلخ در پس. خستگی و تنآسانی در کمین. گام نهادن در این راه جانی شیفته میخواهد و عشق.
ما به آینده ایران دل بستهایم. ما به آینده ایران باور داریم. و باور داریم که این کهن مرز و بوم شایسته سرنوشت بهتری است. و باور داریم که سرنوشت این سرزمین را پیشاپیش بر پیشانی آن ننوشتهاند. بل بازیگران پر شمارش همان کسانیاند که این سرنوشت را رقم خواهند زد. ما اما باور داریم که باور داشتن به این آینده شیرین به هیچ روی کافی نیست. چرا که در حال اثری از حلاوت نیست و از گذشته نیز جز افسانهای شیرین هیچ بر خوان روزگار نمانده است.
اهریمن خشونت در مرزهای کشور از جان آدمی تغذیه میکند و هر دم فربهتر میشود. حادثه هیچگاه وقوع خود را از پیش اعلام نمیکند. وقوع "حادثه" از خیل تماشاگران بازیگر میسازد. و آنگاه که خرد و درایت ره توشه بازیگران نباشد، بازار نفرت و خشونت پر رونق میشود. یگانه پاسخ صحیح به پرسش "چه باید کرد؟" این است: تمرین فرهنگ مدارا و آموزش دموکراسی، همین امروز.
ما بر این باوریم که در ایران و در بین ایرانیان، "همزبان" بسیار داریم. ما بر این باوریم که در بین اقوام و اقلیتهای دینی و مذهبی هستند بسیاری که چون ما میاندیشند. همزمان هم نگرانند و هم امیدوار. نگران آتش سوزان خشونت و امیدوار به آیندهای که این سرزمین را زیبنده است. و چون چنین است، "ما" بسیاریم. ما به بسیار بودن خود باور داریم.
همکاری با ما
Fri 22 06 2007 - 19:50
وبگاه ForOneIran گستره گفتگوی آزاد همه کسانی است که به آینده ایران میاندیشند. این وبگاه از آن همه شهروندان ایران است. و یک شهروند ایرانی هم کرد است، هم لر و هم ترک، هم بلوچ است، هم عرب و ترکمن، هم یهودی است و هم بهایی، هم مسیحی است، هم زردتشتی است و هم مسلمان. از این رو هر شهروند ایرانی صرفنظر از وابستگیهای مذهبی و قومی خویش میتواند باورها و اعتقادات خود را در این وبگاه با دیگران در میان نهد. گفتگوی آزاد و دموکراتیک دقیقا همان چیزی است که ما در شرایط کنونی کشور، سخت به آن نیازمندیم. ما در این وبگاه زمینههای بحث آزاد را فراهم میآوریم و شما میتوانید با ارسال نظرات و باورهای خود در این مباحث شرکت جویید. ما برای این گفتگوها قابی دموکراتیک در نظر گرفتهایم که تضمین کننده فضای سالم بحث و گفتگو باشد. روشن است که گفتگویی که در هیچ قاب و قالبی نگنجد، نمیتواند گفتگویی سازنده باشد و ره به جایی برد. یک گفتگوی دموکراتیک و سازنده پیرامون جامعه چند فرهنگی ایران و آینده آن میبایست بر دو نکته استوار باشد:
• نخست: احترام به همه شهروندان ایران. و چنین احترامی به معنای احترام به همه اقوام ساکن ایران و پیروان ادیان و مذاهب گوناگونی است که در ایران زندگی میکنند. احترام، اقلیت و اکثریت نمیشناسد. حتی اگر تنها یک هندو در ایران وجود داشته باشد، شایسته همان احترامی است که اکثریت شیعه مذهب ساکن ایران برای خود میپسندد. احترام به تمامی پیروان ادیان و مذاهب تنها آنگاه ممکن و میسر است که ما برای کسانی که به هیچ دین و مذهبی باور ندارند نیز احترامی همسان قائل گردیم. باید از تهمت و افترا زدن پرهیز کرد و با زبانی شفاف با دیگران سخن گفت.
• و دوم: تلاش برای حفظ وحدت و یکپارچگی ایران. کسانی که خواهان اره کردن آسمان این سرزمین هستند و رهایی و نیکبختی خود را در آسمانپارهها میجویند، از نظر ما ره به خطا میبرند. پاره پاره کردن آسمان این سرزمین چاره درد نیست. چاره در انسانی کردن آن سرزمینی است که بر آن میزییم. و سرزمینی که بر آن میزییم، از چنان سرزمینی که شهروندانش از حقوق و احترامی یکسان برخوردار باشند، بسیار فاصله دارد.
باید شعر این سرزمین را از نو سرود. و این کاری است بس عظیم. ما شما را به همراهی در این راه دشوار فرا میخوانیم. بیایید خردمان را به کار بندیم و از طریق گفتگو و تبادل نظر راه بر ابرهای نفرت ببندیم. بیایید شعر این سرزمین را با هم بسراییم.
ایران از آن همه شهروندان است و از این رو از آن هیچ کس نیست. هیچ قومی را بر هیچ قومی برتری و مزیتی نیست و هیچ دین و مسلکی را بر هیچ دین و مسلکی. هیچ قومی مهمان هیچ قومی نیست. تاریخ این سرزمین به هیچ قومی و یا به هیچ باوری دینی مشروعیت حقوقی بیشتری نبخشیده است. نخستین اقوام ساکن این سرزمین در شمار محرومترین اقوامند و پیروان دیرینهترین باورهای دینی این سرزمین یا راه مهاجرت در پیش گرفتهاند و یا در خفا آیین پدران خویش را پاس میدارند. اقوام ساکن ایران همگی اقوام ساکن ایران هستند، بدون کمترین تمایزی. ایران سرزمین همه این اقوام است به یکسان. هیچ قومی نه مهمان است و نه میزبان. نه مهاجم است و نه مهاجر. نه خودی است و نه بیگانه. تنها چنین سرزمینی میتواند میهن من باشد. و برای آنکه چنین سرزمینی میهن من باشد، راه درازی در پیش است.
ایجاد چنین میهنی به اراده کسی بسته نیست. حاصل تلاش همه شهروندانش است. وبگاه ForOneIran بخشی از این تلاش عمومی است. سرآغاز یک حرکت است. سرآغاز باور آوردن به حقوق خود و احترام گذاشتن به حقوق دیگری. هیچ قدرت سیاسی و هیچ مرجع حقوقی نمیتواند و نمیبایست مرا از گویش به زبان مادریام منع کند یا از پیروی از دینی و باوری بازدارد.
همیاری و همراهی تو، شهروند ایران، میتواند از این سرزمین به غارت رفته، میهن بسازد. اندیشه و باور خود را در این قاب کوچک بنشان. با حوصله و مدارا نظر مخالف خود را بشنو. با او به گفتگو بنشین. از او بیاموز و در راه آموزش او تلاش ورز. که آنچه این سرزمین به آن نیاز دارد خرد و درایت است.
وبگاه ForOneIran قابی است کوچک برای ایدهای بزرگ. همت و یاری تو میتواند از این قاب کوچک، قاب بزرگتری بسازد شایسته آن آرزوی بزرگ و انسانی.
در بخش بخش این وبگاه با ما همکاری کن. برای ما مقاله بنویس. عکس بفرست و ضرب المثل و افسانه. حکایت محرومیت و دشواریهای خود و قوم خود را به گوش دیگران برسان. باشد که با کمک تو، این وبگاه میعادگاه همه کسانی گردد که خرد را بزرگ میدارند و قلبشان برای ایرانی آزاد و دموکراتیک میتپد.
و در انتها چند نکته:
• دبیرخانه ForOneIran در گزینش، حک و اصلاح مطالب رسیده آزاد است.
• مسئولیت صحت و یا عدم صحت مطالب مندرج در وبگاههای معرفی شده در ForOneIran با صاحبان آن وبگاههاست.
• درج مطالب و گزارشها در وبگاه ForOneIran به معنای پذیرش تمامی یا بخشی از مضمون آنها از سوی این دبیرخانه نیست. بل هدف از انتشار آنها دامن زدن به بحث و گفتگوست.
• انتشار مطالب این وبگاه با ذکر منبع بلامانع است.
با وبگاه ForOneIran همکاری کن و در معرفی هر چه بیشتر آن بکوش. چرا که این وبگاه، وبگاه توست!
دبیرخانه ForOneIran
پنجم تیرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و شش خورشیدی
وبگاه ForOneIran گستره گفتگوی آزاد همه کسانی است که به آینده ایران میاندیشند. این وبگاه از آن همه شهروندان ایران است. و یک شهروند ایرانی هم کرد است، هم لر و هم ترک، هم بلوچ است، هم عرب و ترکمن، هم یهودی است و هم بهایی، هم مسیحی است، هم زردتشتی است و هم مسلمان. از این رو هر شهروند ایرانی صرفنظر از وابستگیهای مذهبی و قومی خویش میتواند باورها و اعتقادات خود را در این وبگاه با دیگران در میان نهد. گفتگوی آزاد و دموکراتیک دقیقا همان چیزی است که ما در شرایط کنونی کشور، سخت به آن نیازمندیم. ما در این وبگاه زمینههای بحث آزاد را فراهم میآوریم و شما میتوانید با ارسال نظرات و باورهای خود در این مباحث شرکت جویید. ما برای این گفتگوها قابی دموکراتیک در نظر گرفتهایم که تضمین کننده فضای سالم بحث و گفتگو باشد. روشن است که گفتگویی که در هیچ قاب و قالبی نگنجد، نمیتواند گفتگویی سازنده باشد و ره به جایی برد. یک گفتگوی دموکراتیک و سازنده پیرامون جامعه چند فرهنگی ایران و آینده آن میبایست بر دو نکته استوار باشد:
• نخست: احترام به همه شهروندان ایران. و چنین احترامی به معنای احترام به همه اقوام ساکن ایران و پیروان ادیان و مذاهب گوناگونی است که در ایران زندگی میکنند. احترام، اقلیت و اکثریت نمیشناسد. حتی اگر تنها یک هندو در ایران وجود داشته باشد، شایسته همان احترامی است که اکثریت شیعه مذهب ساکن ایران برای خود میپسندد. احترام به تمامی پیروان ادیان و مذاهب تنها آنگاه ممکن و میسر است که ما برای کسانی که به هیچ دین و مذهبی باور ندارند نیز احترامی همسان قائل گردیم. باید از تهمت و افترا زدن پرهیز کرد و با زبانی شفاف با دیگران سخن گفت.
• و دوم: تلاش برای حفظ وحدت و یکپارچگی ایران. کسانی که خواهان اره کردن آسمان این سرزمین هستند و رهایی و نیکبختی خود را در آسمانپارهها میجویند، از نظر ما ره به خطا میبرند. پاره پاره کردن آسمان این سرزمین چاره درد نیست. چاره در انسانی کردن آن سرزمینی است که بر آن میزییم. و سرزمینی که بر آن میزییم، از چنان سرزمینی که شهروندانش از حقوق و احترامی یکسان برخوردار باشند، بسیار فاصله دارد.
باید شعر این سرزمین را از نو سرود. و این کاری است بس عظیم. ما شما را به همراهی در این راه دشوار فرا میخوانیم. بیایید خردمان را به کار بندیم و از طریق گفتگو و تبادل نظر راه بر ابرهای نفرت ببندیم. بیایید شعر این سرزمین را با هم بسراییم.
ایران از آن همه شهروندان است و از این رو از آن هیچ کس نیست. هیچ قومی را بر هیچ قومی برتری و مزیتی نیست و هیچ دین و مسلکی را بر هیچ دین و مسلکی. هیچ قومی مهمان هیچ قومی نیست. تاریخ این سرزمین به هیچ قومی و یا به هیچ باوری دینی مشروعیت حقوقی بیشتری نبخشیده است. نخستین اقوام ساکن این سرزمین در شمار محرومترین اقوامند و پیروان دیرینهترین باورهای دینی این سرزمین یا راه مهاجرت در پیش گرفتهاند و یا در خفا آیین پدران خویش را پاس میدارند. اقوام ساکن ایران همگی اقوام ساکن ایران هستند، بدون کمترین تمایزی. ایران سرزمین همه این اقوام است به یکسان. هیچ قومی نه مهمان است و نه میزبان. نه مهاجم است و نه مهاجر. نه خودی است و نه بیگانه. تنها چنین سرزمینی میتواند میهن من باشد. و برای آنکه چنین سرزمینی میهن من باشد، راه درازی در پیش است.
ایجاد چنین میهنی به اراده کسی بسته نیست. حاصل تلاش همه شهروندانش است. وبگاه ForOneIran بخشی از این تلاش عمومی است. سرآغاز یک حرکت است. سرآغاز باور آوردن به حقوق خود و احترام گذاشتن به حقوق دیگری. هیچ قدرت سیاسی و هیچ مرجع حقوقی نمیتواند و نمیبایست مرا از گویش به زبان مادریام منع کند یا از پیروی از دینی و باوری بازدارد.
همیاری و همراهی تو، شهروند ایران، میتواند از این سرزمین به غارت رفته، میهن بسازد. اندیشه و باور خود را در این قاب کوچک بنشان. با حوصله و مدارا نظر مخالف خود را بشنو. با او به گفتگو بنشین. از او بیاموز و در راه آموزش او تلاش ورز. که آنچه این سرزمین به آن نیاز دارد خرد و درایت است.
وبگاه ForOneIran قابی است کوچک برای ایدهای بزرگ. همت و یاری تو میتواند از این قاب کوچک، قاب بزرگتری بسازد شایسته آن آرزوی بزرگ و انسانی.
در بخش بخش این وبگاه با ما همکاری کن. برای ما مقاله بنویس. عکس بفرست و ضرب المثل و افسانه. حکایت محرومیت و دشواریهای خود و قوم خود را به گوش دیگران برسان. باشد که با کمک تو، این وبگاه میعادگاه همه کسانی گردد که خرد را بزرگ میدارند و قلبشان برای ایرانی آزاد و دموکراتیک میتپد.
و در انتها چند نکته:
• دبیرخانه ForOneIran در گزینش، حک و اصلاح مطالب رسیده آزاد است.
• مسئولیت صحت و یا عدم صحت مطالب مندرج در وبگاههای معرفی شده در ForOneIran با صاحبان آن وبگاههاست.
• درج مطالب و گزارشها در وبگاه ForOneIran به معنای پذیرش تمامی یا بخشی از مضمون آنها از سوی این دبیرخانه نیست. بل هدف از انتشار آنها دامن زدن به بحث و گفتگوست.
• انتشار مطالب این وبگاه با ذکر منبع بلامانع است.
با وبگاه ForOneIran همکاری کن و در معرفی هر چه بیشتر آن بکوش. چرا که این وبگاه، وبگاه توست!
دبیرخانه ForOneIran
پنجم تیرماه یکهزار و سیصد و هشتاد و شش خورشیدی