رضا میرفرهنگهای شرقی و پدیده تمرکزگزایی
Tue 04 03 2008 - 6:34
به نام خدا تمركز گرايي ويژگي تفكيك ناپذير فرهنگهاي شرقي مي باشد. در سطح كلان ، حكومت مركزي حقوق قومي مردم را ناديده مي گيرد و در سطح خردتر و در داخل همان اقوام ، باز هم حقوق خرده- قوم ها هاي اقليت گه زير گروه قوم به حساب مي آيند ، ناديده گرفته مي شود و همين مسئله تا حقوق فردي در تعاملات و مناسبات اجتماعي امتداد مي يابد كه در فرهنگ شرقي« فرديت » جايگاه چندان خوبي ندارد. مي خواهم اين را بگويم كه گيرم ما آذربايجاني مستقل داشته باشيم ، ليكن باز هم در همين آذربايجان خود مختار تبريزي وجود دارد كه اهالي آن خود را برتر از اردبيلي ها و اروميه اي ها مي دانند و اين رشته سر دراز دارد... به اين مي انديشم كه حتي در يك آذربايجان مستقل ، من هنوز يك دهاتي پا پتي هستم كه نسبت به يك تبريزي - يا هر شهري ديگري - در درجه دوم و يا چندم اهميت قرار مي گيرم . جناب مهندس شریعتمداری مسئله قوم گرايي را از زاويهاي خاص بررسي كرده اند كه به گمانم در دوره كنوني جوابگو نمي باشد. واقعيت اين است كه در دوره حال حاضري كه نظام سرمايه داري تجربه مي كند ، پول و منفعت پولي اصيل ترين معيار ارزش گذاري براي هر چيز است. چنين نظام ارزشي مبتني بر ارزيابي مالي پديده ها ، در كنار فرد گرايي نهادينه شده در جوامع غربي ، سيستمي را پديد مي آورد كه در آن معيارهاي ديروزين و نخ نما ، خواه ملي گرايي و چه مذهب خواهي، كمترين محلي از اعراب را دارند. اين است كه منطقي جديد بر ساز و كار هاي اجتماعي حاكم مي شود كه تا حدود زيادي معطوف به قدرت پول - تاكيد مي كنم قدرت پول - مي باشد و گرايشات خود را از صاحبان چنان قدرتي - از طريق رسانه و همه ابزار شكل دهي به افكار عمومي -در يافت مي دارد. چنين به نظر مي رسد كه در جامعه ايران ، صرفنظر از آنچه كه به عنوان توهم توطئه قلمداد مي شود ، مسئله قوميت ابزاري براي اعاده حق و مطالبات قشري از جامعه شده است كه چشمداشتي از سهم قدرت در مملكت را داشتهاند.. و در اين ميان ، عوام فلك زده هستند كه از خود مختاري آذربايجان و كردستان و... چوپاني جديد است و بس. |
|
